سلام به همه دوستان و والدین عزیز؛ خیلی وقت ها شنیدیم که می گویند: «فلان زبان خیلی سخت است، بچه گناه دارد، بگذارید اول فارسی را یاد بگیرد بعد برود سراغ زبان های سخت!» یا مثلا می ترسیم که اگر بچه در معرض یک زبان با گرامر پیچیده قرار بگیرد، دیرتر به حرف بیفتد. امروز می خواهیم با هم ببینیم علم زبان شناسی درباره این «افسانه زبان های سخت» چه می گوید. 🧐 ۱. سختی زبان؛ مشکل ما بزرگترهاست نه بچه ها! ما بزرگترها وقتی می گوییم آلمانی یا چینی سخت است، داریم آن را با «زبان مادری» خودمان مقایسه می کنیم. اما برای یک کودک زیر ۷ سال، هنوز زبان مادری به آن معنا شکل نگرفته که بخواهد خط کشِ سنجش باشد! مغز مثل اسفنج: مغز کودک در دوران حساس (زیر ۷ سال) جوری طراحی شده که هر الگوی صوتی و گرامری را مثل وحی منزل جذب می کند. خداحافظی با ترجمه: ما بزرگترها مدام می خواهیم ترجمه کنیم، برای همین زبان دوم برایمان سخت می شود. اما کودک مستقیما با خودِ زبان ارتباط می گیرد. برای مغز یک نوزاد، یادگیری گرامر سخت روسی با فارسی هیچ فرقی ندارد! ۲. آیا بچه هایی که زبان سخت یاد می گیرند، دیرتر به حرف می آیند؟ پژوهش ها یک جواب قاطع به این سوال داده اند: «خیر!» بررسی ها نشان داده که زمان بندی به حرف آمدن کودک (از اولین کلمه تا جملات کامل) در تمام دنیا و در تمام زبان ها تقریباً یکسان است. فرقی نمی کند بچه چینی یاد بگیرد (که زبانی آهنگین و خیلی سخت است) یا انگلیسی؛ همه در یک بازه زمانی مشخص شروع به صحبت می کنند. مغز بچه ها خیلی هوشمند است؛ اول هسته اصلی زبان را می گیرند و بعد می روند سراغ جزئیات. پس نگران «دیر به حرف آمدن» به خاطر سختی زبان نباشید. ۳. چرا ما بزرگترها راه را اشتباه می رویم؟ تفاوت ما با بچه ها در یادگیری زبان خیلی زیاد است: ما قواعد را حفظ می کنیم، ولی کودک قواعد را کشف می کند. ما از اشتباه کردن می ترسیم، ولی کودک اصلاً قضاوت نمی کند. برای ما آلمانی سخت است چون با فارسی فرق دارد، اما برای نوزاد، آلمانی و فارسی هر دو اولین اطلاعاتی هستند که وارد مغزش می شوند. ۴. راز اصلی در «شنیدن» است، نه خودِ زبان! تنها چیزی که باعث می شود یادگیری یک زبان برای کودک کند شود، «سختی گرامر» نیست، بلکه کم شنیدن است. اگر کودک به اندازه کافی کارتون های استاندارد نبیند و صوت های باکیفیت نشنود، فرایند دوزبانگی اش طولانی می شود. برای مغز مشتاق کودک، هیچ زبانی سخت نیست، به شرطی که ورودیِ خوب داشته باشد. نتیجه گیری: فرصت سوزی نکنیم! سختی زبان فقط یک ذهنیت در دنیای ما بزرگترهاست. اگر فرزندتان را در دوران حساس (مخصوصاً زیر ۶ سال) به صورت غیرمستقیم (بدون فشار و سوال و جواب) در معرض هر زبانی قرار بدهید، او مثل بلبل آن را یاد می گیرد. توصیه نهایی: هیچ زبانی برای بچه سخت نیست. وظیفه ما فقط این است که: محیط را پر از کارتون و صوت استاندارد کنیم. استرس و امتحان گرفتن را حذف کنیم. اجازه بدهیم بچه با زبان زندگی کند. ارادتمند، علی امینی