یک سوال خیلی مهم که جوابش تمام باورهای غلط شما را فرو می‌ریزد: ما با نوزاد یک روزه چطور حرف می‌زنیم؟ با جمله یا کلمه؟ آیا می‌گوییم: «شیر!»؟ یا می‌گوییم: «عزیزم، الان بهت شیر میدم که سیر بشی»؟ قطعاً همه ما با نوزاد با «جمله» حرف می‌زنیم. اما سوال اینجاست: پس چرا وقتی اسم زبان دوم می‌آید، ناخودآگاه می‌رویم سراغ فلش کارت و لغت فرو کردن در مغز بچه؟ آیا زبان یعنی «جعبه لغت»؟ خیلی‌ها فکر می‌کنند اگر لغات زیادی بلد باشند، آن زبان را بلدند. اما واقعیت این است: آیا کسی که فقط لغت بلد است می‌تواند کتاب بخواند؟ خیر. آیا می‌تواند یک جمله ساده بگوید؟ خیر. آیا می‌تواند با یک خارجی ارتباط بگیرد؟ ابداً! زبان، «جعبه لغت» نیست؛ زبان یعنی ساختار و قواعد دستوری کاربردی. نیمی از لغات زبان اردو، فارسی است؛ اما چرا ما وقتی اردو می‌شنویم حتی نصف آن را هم نمی‌فهمیم؟ چون «قواعد و ساختار» آن متفاوت است. گرامر: فرمول ریاضی یا تجربه شنیداری؟ آیا شما قواعد زبان مادری را با فرمول یاد گرفتید؟ یا در اثر شنیدن هزاران باره جمله‌ها؟ وقتی شما مدام لغت به لغت با بچه کار می‌کنید، در واقع دارید با نگاه کنکوری به ذهن بچه نگاه می‌کنید. بچه قرار نیست فردا صبح کنکور بدهد که شما می‌خواهید تا جای ممکن لغت در مغزش بچپانید! یک حقیقت مهم: اساس زبان، «جمله» است نه «کلمه». از جمله نترسید! مغز کودک طراحی شده تا گرامر را از دل جمله‌های طولانی بیرون بکشد، نه از روی کارت‌های بی‌روح. وقتی درمان، خودش درد می‌شود! برخی کارهایی که ما به اسم آموزش با کودکمان انجام می‌دهیم، اگر انجام ندهیم واقعاً بهتر است. به قول حضرت مولانا: هرچه کردند از علاج و از دوا گشت رنج افزون و حاجت ناروا گفت آن دارو که ایشان کرده اند خود عمارت نیست ویران کرده اند! والدین عزیز، با فلش کارت و آموزش لغت، ساختمان طبیعی زبان را در ذهن بچه ویران نکنید. اجازه دهید مغز بچه همان‌طور که زبان مادری را از طریق جمله‌های کامل جذب کرد، زبان دوم را هم از طریق محتوای صوتی و تصویری استاندارد (جمله‌محور) جذب کند. ارادتمند، علی امینی